5 Mei 2017

De gehele week is het weer wisselvallig en fris gebleven. Eén dag een uitschieter dat het kwik de 15 graden aantikte. De afgelopen dagen is de wind ook nog naar het oosten gedraaid. Kan het nog slechter?

Ik heb getwijfeld om deze week de hengels maar met rust te laten. Ik werk lange dagen en heb daarom heen ook nog allerlei andere verplichtingen. Zes uurtjes gemiddeld per nacht slapen haal ik niet en ik moet oppassen niet voortijdig op te branden. Maar ja, je wilt toch graag een moment voor jezelf. Dus de knoop doorgehakt en toch maar gestart met voeren. Dit keer weer op een heel andere stek. Ook daarover twijfel omdat ik weer ondiep ga vissen terwijl de omstandigheden juist om meer diepte zouden vragen. Omdat ik me tot nu aan de regeltjes heb gehouden en het me niks heeft opgeleverd, is het dus tijd om andere keuzes te maken, al stroken die niet met de karpertheorie. Blijven zoeken totdat ik ze weer kan vinden. Ik denk dat de vissen er wel zijn, maar dat de aasperiodes heel erg kort zijn en ook nog minimaal voor wat betreft de hoeveel voedsel wat ze tot zich nemen. Met dat in het achterhoofd ook maar 1-1,5 kg per avond gevoerd. Redelijk verspreid en vooral langs de oeverzones voeren. Ik vermoed dat eventueel azende vissen de oeverzones bezoeken om tussen de rieten hun kostje bij mekaar te scharrelen.

Omdat ik deze week de eerste vier dagen al mijn weektotaal aan uren heb gewerkt, besluit ik vanmiddag eerder naar huis te gaan. Je kunt gemakkelijk 50 uren plus draaien in de week, maar dat komt mijzelf niet ten goede. Ik wil niet volledig opbranden door week in en week uit veel meer uren te draaien dan er voor staan. Ik heb geen project dat beslist voor een bepaalde datum af moet en is de noodzaak er niet. Helaas toch nog ruim een uur later dan gepland thuis.

Na een korte groet naar Annette is het snel omkleden, de koeltas vullen en de boot in orde maken. Daarna de spullen erin, trailer aan de auto koppelen en naar de trailerhelling. Daar aangekomen kan ik de boot snel te water laten en vijf minuten later ben ik onderweg. Na drie kwartier ben ik op de stek en start het bekende ritueel van steekstokken plaatsen, de spullen onder de kap reorganiseren en de hengels in orde maken. O ja nog een tip: voordat ik de onderlijnen aan de hoofdlijn koppel, werp ik eerst in met alleen het lood aan de hoofdlijn. Ik probeer eerst zover mogelijk te gooien en draai daarna de lijn weer op de molen met de hengeltop onder water. Het maakt de nylon hoofdlijn soepeler en als je daarna gaat inwerpen met onderlijn en PVAkous, gaat dat een stuk makkelijker.

SONY DSCIk vis met 2 hengels (de buitenste 2) onder de eigen kant en de derde op driekwart naar de overkant aan het einde van een diagonale voerstrook. Ik voer heel weinig omdat ik niet verwacht dat er veel actie gaat komen. De straffe oostenwind is behoorlijk fris en de luchttemperatuur haalt amper de 11 graden. De watertemperatuur is 11,6 graden en verder is het zwaar bewolkt. Kortom, waardeloze omstandigheden. Maar ja, je wilt graag vissen en wat van de omgeving zien in plaats van in een computerscherm te loeren. Vorig jaar begon het rond deze tijd hard te lopen. Ik kan het me nu haast niet voorstellen. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat het ergens begin maart zou zijn.

Vandaag is het 5 mei. Dan vieren we de bevrijding van Nederland in 1945. Er zijn vandaag veel bevrijdingsfestivals her en der in het land. Ik vraag me alleen af of de huidige generatie wel beseft waarom we dat doen in plaats van het als een vrije dag te zien en een ‘feestje’ te vieren. Ik denk daar wel veel over na. Vrijheid lijkt zo vanzelfsprekend. En dat is het niet. Mijn beide ouders zijn aan het begin van de Tweede Wereldoorlog geboren. Niet dat zij dat als klein kind dat heel bewust hebben meegekregen, maar toch zijn er wel degelijk gebeurtenissen die zij zich uit die periode herinneren. Mijn moeder bijvoorbeeld herinnert zich vrij goed dat een verrader in haar dorp op straat twee huizen verderop werd geliquideerd. En dat het lijk in een kruiwagen werd afgevoerd. Dat die man voor de ogen van zijn vrouw en kinderen werd doodgeschoten.

Mijn grootouders leven niet meer. Als kleine jongen heb ik wel eens aan mijn grootvader gevraagd wat hij zich herinnerde uit die periode. Wat ik mij van dat gesprek herinner is, dat de Duitsers in zijn dorp niet zo vaak aanwezig waren en dat af en toe legertrucks en pantserwagens voorbij kwamen rijden. Dat vonden ze indrukwekkend en bleven er verder uit de buurt. Verder kan ik mij niet goed herinneren wat hij meer heeft verteld. Blijkbaar was dat voor mij toentertijd niet spannend genoeg.

Gisteravond was op de televisie een documentaire over de bevrijding van Bergen-Belsen, het concentratiekamp dat door de Engelsen werd bevrijd. Wij weten ondertussen wel wat zich daar zoal heeft afgespeeld. Die jonge soldaten toen dus niet. Die dachten letterlijk in de hel op aarde terecht te zijn gekomen. In de documentaire vertelden een aantal hun verhaal. Dit werd met beelden van toen ondersteunt. In zwartwit zijn de getoonde fragmenten al indrukwekkend, laat staan als ze worden ingekleurd zoals dat al veel gebeurd met andere films uit die periode.

Waar wil ik naartoe? Ik wil dat dit soort documentaires verplichte kost worden op de middelbare scholen en opleidingen. Ondanks dat na het einde van de Tweede Wereldoorlog alle grote leiders van diverse landen hebben gezegd:”…dit nooit weer…”, is gebleken dat in de decennia erna het veelvuldig is voorgekomen dat hele bevolkingsgroepen zijn uitgemoord. En dat hier niet zo heel ver vandaan. Vrijheid en democratie is een groot goed. Dat zorgt ervoor dat ieder individu in alle rust zich kan ontplooien en niet wordt opgejaagd vanwege afkomst of andere denkwijzen. Ik wil dat de huidige generatie en de generaties daarna het besef hebben dat vrijheid geen garantie is. Dat moet je met z’n allen koesteren en indien nodig verdedigen. Daarom heb ik de beste jaren van mijn leven gegeven om – mocht het zover komen – onze vrijheid en democratie te verdedigen met alles wat ik in mij had. Ik heb trouw beloofd aan de grondwet en aan de toenmalige koningin. Dat doe je niet zomaar.

Ik snap best dat een dergelijke documentaire impact heeft op scholieren als zij deze krijgen te zien. Het is natuurlijk confronterend om te zien dat een grote bulldozer een diepe sleuf graaft die daarna vol wordt gelegd met lijken. In de documentaire wordt gesproken dat men 14 dagen bezig is geweest om alle lijken op te ruimen, zoveel lagen er verspreid over het kamp. Niet 10, niet 100, niet 1000, maar 10.000 mensen. Uitgehongerd, gemarteld, vermoord. In staat van ontbinding en misschien nog geen 25 kilo wegend. Zomaar omdat een aantal gekken dat hadden bedacht. En diezelfde gekken mochten die 2 weken elke dag zelf de lijken naar de sleuven slepen. En als de sleuf vol was, schoof de bulldozer er weer zand over heen.

In voormalig Joegoslavië is in de jaren negentig van de vorige eeuw precies hetzelfde gebeurd. Niet op dezelfde schaal maar wel meer dan 10.000 mensen. Vermoord vanwege hun geloof of afkomst. Ik kan daar verschrikkelijke dingen over schrijven, maar ik heb toentertijd al besloten om mijn mond daarover te houden. Het feit is dat de internationale gemeenschap (lees: VN) er naar stond te kijken en niets deed. En recent gebeurd precies hetzelfde in Syrië en Irak. Daar houdt IS huis. Als die straks zijn verdreven, zal pas duidelijk worden hoe die daar tekeer zijn gegaan onder de lokale bevolking. Wat dat betreft maak ik mij geen illusies.

Terug naar het karpervissen. Omdat het de afgelopen twee weken meivakantie was, zijn veel karpervissers afgezakt naar Frankrijk in de hoop daar de vis van hun dromen te vangen. Helaas hebben veel karpervissers dezelfde keuzes gemaakt om naar bepaalde wateren te gaan want de berichten die ik uit de verschillende regio’s ontvang, zitten de openbare wateren volgepakt met tenten en vissers. Wateren waar je bijna 10 jaar geleden amper een karpervisser uit Nederland tegenkwam. Maar ja, als één iemand van de daken gaat schreeuwen waar je moet zijn, kun je op je klompen aanvoelen dat er ellende van komt. Gelukkig mijn probleem niet. Ik blijf lekker thuis en vermaak me hier ook wel. En dat de karpers hier een stukje kleiner zijn, ach, dat is maar bijzaak.

Rond half tien trekt de wind aan en begint het te regenen. Het lijkt wel een kopie van de voorgaande sessies. Het zijn dan wel de momenten dat je gaat twijfelen over wat je nu eigenlijk aan het doen bent. Dat je beter thuis had kunnen blijven en daardoor een hoop tijd en geld kunt uitsparen. Ik ben teveel met het karpervisvirus besmet om toe te geven aan de twijfel. Het doet mij ook wel weer beseffen dat ik ‘vroeger’ die twijfel niet had. Ik was zo gedreven (en voor de duidelijkheid, ik viste veel minder uren dan ik bijvoorbeeld nu jaarlijks doe) dat ik altijd vol vertrouwen mijn ding deed. Of het nu met stekkeuze had te maken of met de voertactiek, ik was altijd super gemotiveerd. En ook als ik visloos thuiskwam, ook dan twijfelde ik niet; het zou de volgende keer wel goed gaan, was vaak de gedachte. En dat bleek ook vaak het geval te zijn. Bijzonder. En nu je heel wat jaartjes ervarener bent, zou je zeggen dat je al helemaal niet meer zou moeten twijfelen. Hypothetisch gezien klopt dat. De praktijk is toch anders. Ik pionier nu veel meer. Blijf niet teveel op dezelfde stekken of wateren hangen en vervolg mijn eigen weg. Ook de omstandigheden zijn veranderd. Evenals de gebruikte materialen. Af en toe heb ik het idee dat de scherpte er wat af is. Niet dat ik nonchalant ben geworden voor wat betreft mijn visserij, het is meer het gevoel dat ik niet meer in staat ben om grip op de visserij te krijgen. Ik weet dat het klinkklare onzin is, toch ben ik op zoek naar het ‘lek’. Het is wel iets wat mij bezig houdt en waar ik de vinger niet achter kan krijgen. Je doet alles goed volgens de boekjes en volgens de eigen ervaringen en om één of andere redenen loopt het niet. Soms denk ik ook dat ik niet meer goed op ‘dikte’ kan komen met een water, wat ik vroeger wel gemakkelijk kon. Tenminste, ik had even wat tijd nodig om het spelletje te snappen om vervolgens verschrikkelijk tekeer te gaan onder de aanwezige karperpopulatie. Hoe anders is het nu.

Net voor half tien arriveren de stevige regenbuien. De regen komt met bakken uit de hemel, maar tegen elf uur wordt het weer droog. De wind draait naar Zuidoost en neemt in kracht af. Het water ligt er verder troosteloos bij. Geen teken van leven en het lijkt wel of ik in een emmer water zit te vissen. Al die uren staren naar het water en nergens sporen van vissen. Om soms moedeloos van te worden. Uit arrenmoede duik ik vroeg de slaapzak in. Daar maar eens dromen over grote karpers die ik nog in levende lijve wil gaan zien. Wie weet, ooit op een dag…

SONY DSC

Rond de klok van zevenen word ik wakker maar blijf lekker liggen. Tegen half negen ben ik het liggen zat en verlaat de snurkzak. Ik check de watertemperatuur. Die is gedaald naar 10,9 graden. Veel te laag voor deze tijd van het jaar. Geen wonder dat de karpers verstek laten gaan. Het zal voor hen wel als winter aanvoelen en dan heb je niet veel zin om energie te verspillen, schat ik zo in. Ik check ook de weersvoorspellingen. Weinig verandering de komende week.

Tegen half elf heb ik de spullen opgeruimd en vaar weer naar de trailerhelling. Hoewel ik van de omgeving geniet, blijf ik wat met een verloren gevoel zitten. Waar zijn de karpers? Waarschijnlijk dichterbij dan ik denk. Soms moet je gewoon accepteren dat de omstandigheden tegen je werken. Misschien moet ik dat maar eens doen.