Deze week had ik in de planning om een groot Friese boezemmeer te gaan verkennen. Helaas lukte het me niet om uitvoering te geven aan de plannen. Zoals gewoonlijk gooide het werk roet in het eten. Annette gaf aan dat ze wel een nachtje mee wilde. Per slot van rekening was het al weer enkele jaren geleden dat ze voor het laatst was mee geweest. Plus het feit dat ze wel eens een nachtje wilde slapen in de nieuwe karperboot. Dus dan maar twee dagen goed voeren op de oude vertrouwde stekken. Ik voerde elke dag zo’n vier kilo Robin Redfish boilies van Sunrisebaitservice om de karpers goed op het aas te krijgen.
Volgende uitdaging was om twee stretchers onder de kap te huisvesten. In theorie zou het moeten kunnen. De praktijk een stuk weerbarstiger. Wie wat bewaard heeft wat en zo ook ik. Op mijn zoldertje had ik nog een Fox stretcher te liggen uit de jaren tachtig. Volgens mij de MKII versie van het ontwerp van Kevin Maddocks. Voor grote mensen een onding om op te liggen. Hoe ik daar zestien jaar op heb kunnen liggen, here is me nog steeds een raadsel. Zal wellicht komen dat we veel meer verwend zijn geraakt met de moderne versies.
Afijn, twee voetjes ontbraken, maar die had ik gelukkig nog “ergens” in reserve te liggen. Na een paar minuten had ik die er ook weer op te zitten en kon ik e.e.a even passen. Dat bleek geen probleem. Ergo, pharmacy ik hield zelfs ruimte over tussen beide stretchers om fatsoenlijk uit de slaapzak te komen bij eventueel een aanbeet.
Voordeel van een boot is dat als je een gast meeneemt, dat je geen extra spullen mee hoeft te nemen dan alleen een slaapzak en een stretcher. Een paar hamburgers (goeie en niet van de dingen uit een foliepak), wat drinken ed en je bent klaar. O ja, en niet te vergeten een tas vol dameslectuur. Dan kan ik rustig vissen en Annette zich op de hoogte stellen over van alles wat dames nu eenmaal interesseren. Herkenbaar?
Bij aankomst de boot maar op een andere plek vastgelegd dan de vorige keer. Om nogmaals met het prikkeldraad of iets dergelijks in contact te komen, patient zag ik natuurlijk niet zo zitten. Daarna ruim een kilo boilies verspreid gevoerd en het wachten kan beginnen. Hoewel ik gedurende de avond wel actie had verwacht, bleef het angstvallig stil. Iets te ruimhartige gestrooid?
De enige actie gedurende avond is de klaagzang van Annette dat de stretcher voor geen meter ligt (zij lag natuurlijk op dat oude ding). Na een uurtje het gezeur aangehoord te hebben ben ik het zat. Zij mag op die van mij en dan ga ik wel op dat oude ding liggen. Daar had ik al vrij vlot spijt van. Het ligt inderdaad voor geen meter. Aangezien dat ding vrij smal is en ik niet de kleinste ben, heb ik last van de stelknoppen. Aan beide kanten drukken ze tegen mijn ribbenkast aan. Op mijn rug op de stretcher liggen gaat dus niet. Op mijn zij liggen is een stuk beter, maar verre van ideaal. Echt slapen kan ik dus wel vergeten. Nu kom ik natuurlijk om te vissen en niet om te maffen. Dat is waar, maar wil ik de volgende dag nog een beetje actief zijn, dan is een uurtje of wat maffen toch wel een must. En voorwaar het lukt me om een half uurtje de luiken te sluiten totdat de eerste vis zich meldt.
Vanaf 1 uur wordt het een gekkenhuis. Een school karpers heeft het voer gevonden en vreet zich blijkbaar een slag in de rondte. Binnen acht uren lopen alle hengels af. Ik haak acht karpers, maar eentje schiet net voor het net los. Dat was net op het moment dat ik met twee kromme hengels in de weer ben. Het zij zo.
Vijf schubs en twee spiegels kan ik op de onthaakmat bewonderen. Vooral één van de spiegels is een fraai beschubd exemplaar. Zo te zien eentje van de lichting 2006 of 2007. Helaas blijkt het geen harde groeier en met 15 pond houdt het wel op.
De laatste vis een woeste schub van 85 centimeter en 21,2 pond. Erg lang ten opzichte van het gewicht. Wat me opvalt is dat de vis enorm beschadigd is. De staart is erg geraffeld en de linker borstvin is gebroken. Het lijkt wel of iemand de vis op de stenen heeft laten stuiteren of iets dergelijks. Of hij heeft in netten van stropers vast gezeten. Erg zonde voor de vis.
Na de laatste aanbeet maak ik een simpel ontbijtje voor Annette en mijzelf. Daarna probeer ik nog een uurtje slaap in te halen, maar de zon staat zo stevig te branden, dat ik dat wel kan vergeten. Redelijk gesloopt, maar zeer zeker erg voldaan vaar ik tegen elven naar de trailerhelling. Tijd om dit water voor even de rug te keren en te gaan pionieren op echt groot water. Nieuwe uitdaging en waarschijnlijk wordt het afzien.
