Na een lange dag werken, generic kan ik in de loop van de middag de boot weer bij Marcraft ophalen. Ik moet de boot wel na het weekend terugbrengen omdat de trailer teruggaat naar Pega in Barendrecht om aangepast te worden (amfibisch). Verder zal er een elektrische lier worden gemonteerd zodat ik mij tijdens het boottraileren me niet het apezuur hoef te draaien.
Aan het begin van de avond zit ik weer heerlijk geïnstalleerd. Ik heb de avond ervoor vier kilo Robin Redfish boilies van Sunrisebaitservice vrij compact op de stek opgevoerd. Het werkte de vorige keer, dus ik hoop dat het ook nu de nodige successen zal opleveren.
In de avond trekt de bewolking open en warmt het zonnetje de lucht wat op. Ik kan heerlijk nog in mijn T-shirtje zitten en als de wind helemaal wegvalt ontvouwt zich voor mij een nieuwe wereld. Overal over het water zie ik rietstengels staan. Iets wat ik hier nog nooit eerder heb mogen aanschouwen. Doordat heel veel oeverzones door de wind zijn afgekalfd, medical is het water van twee meter diepte (zo’n 20 jaar geleden) teruggebracht naar nog geen één meter. En blijkbaar is het op verschillende plekken zo ondiep geworden dat er riet is gaan groeien.
Terwijl ik onderuithangend op mijn stretcher (kap naar beneden) geniet van het uitzicht en mij erg lekker voel, belt Wesley Smits. Hij zit ook net te vissen, zij het in het zuiden van Nederland. We praten even bij over alles wat met karpervissen heeft te maken natuurlijk. Tijdens het gesprek zie ik eindelijk sinds jaren weer eens een karper uit het water springen. Wesley hoor ik aan de ander kant van de lijn lachen over mijn enthousiaste reactie op het schouwspel. Ach ja, ailment het zij zo.
Later op de avond, in de schemer, hoor ik weer een karper springen ter hoogte van waar mijn middelste hengel ligt. Ik ben hoopvol. En inderdaad niet veel later krijg ik een fluiter op desbetreffende hengel. Het voelt na de aanslag lekker aan en het gaat erg moeizaam om de vis richting de boot te pompen. Een log gewicht zorgt ervoor dat ik maar weinig lijn kan winnen. Elke keer als ik een paar meter lijn op de spoel kan draaien, ben ik het enkele seconden later weer kwijt. Na een minuut of zeven krijgt de vis het moeilijker en zie ‘m aan de oppervlakte draaien. Een spiegel van een mooi formaat. Maar de weerstand staat niet in verhouding tot het formaat. Wat zou er aan de hand zijn?
Als ik de spiegel vlakbij het net heb, wordt het me duidelijk vals gehaakt in de borstvin en als ik even later de spiegel op de onthaakmat heb te liggen, blijkt er geen wondje in de bek te zitten wat zou impliceren dat de haak uit de bek zou zijn geschoten en daarna in de borstvin is vast komen zitten. Eigenlijk mag ik deze dus niet tellen. Met 19,2 pond mag ie even op de foto (kan ik de skp spiegel weer eens opzoeken in de uitzetbestanden) en kan ie weer terug. De kop is eraf!
De vangst is een voorbode van een drukke nacht. In de daaropvolgende uren vang ik 8 karpers. Drie spiegels en 5 schubkarpers. Eén van de schubs is van een dusdanig formaat dat ie een paar uurtjes in de bewaarzak mag en ’s ochtends heeft hij de eer om met mij op de foto te mogen (of is het net andersom?:-)).
Het was hard werken. Geen tot weinig slaap, maar o zo heerlijk om prachtige karpers te vangen! Helaas zou de dag wat minder vrolijk eindigen.
Als ik ’s middags thuiskom, ligt daar het lijfblad van De KSN. Op zich niets bijzonders ware het niet dat twee berichten mijn aandacht trokken. Ten eerste het bericht dat Richard van de Bos kortgeleden zomaar was overleden. En dat kwam hard aan want dat wist ik namelijk niet. Ik kende Richard natuurlijk van De KSN en met name uit de periode dat hij bestuurslid was. Dat was midden in de roerige periode dat KSN bestuurders zich op het commerciële vlak zouden gaan begeven wat destijds vloeken in de KSNkerk was (expliciet in de statuten opgenomen). Ik weet nog wel dat er veelvuldig bestuursvergaderingen waren en dat er de nodige noten zijn gekraakt. Het koste uiteindelijk Franklin Broekcx en Hans Groenwoud hun bestuursfunctie. Zat ik toentertijd samen met Robert Paul Naeff te vissen en werden we gebeld door John van Eck die dan verslag deed van wat er die avond in het bestuur had plaatsgevonden.
Richard zat toen in het KSNbestuur toen nog comité genoemd. Hij heeft het toen aardig voor de kiezen gehad en voor zover ik mij kan herinneren heeft hij getracht om het comité bij elkaar te houden wat uiteindelijk niet is gelukt. Toch heeft hij op zijn eigen wijze richting gegeven aan de jaren daarna.
Richard is ongeveer van mijn generatie en zijn overlijdensbericht doet mij weer eens beseffen hoe het leven kan zijn, dat elke dag je laatste kan zijn en dat je die dag moet beleven. Wanneer mijn laatste dag zal zijn, weet niemand. Maar het bewijst weer eens te meer dat we maar een bepaalde tijd hebben om te doen wat we willen doen. Er is geen tweede kans. Wellicht is daarboven een prachtig boezemmeer met prachtige vissen en heerlijk visweer. Geen verkeerd vooruitzicht. Ik hoop dat Richard daar van zijn eeuwige rust mag genieten. En Richard, hou voor mij even een stekje vrij.
Tweede bericht is het voorwoord van de voorzitter omtrent het convenant dat de BVK met het beroep wil afsluiten. Het bestuur van De KSN hadden het concept van het convenant ontvangen met daarbij het verzoek om het door te nemen en hun visie daarop aan ons (Joris Weitjens, Aart Lokhorst en ik) te laten weten. Doel was om hun mee te laten tekenen. Helaas kregen we in een individuele mail geen positieve reactie. Niet erg omdat we graag over de diverse zaken in het convenant met het KSN bestuur wilden bespreken. Helaas heeft de voorzitter van De KSN het nodig gevonden om in zijn voorwoord erg negatief uit te laten over het convenant. Daarbij is hij selectief aan het shoppen geweest. Bij de lezer van het KSNblad zou de indruk kunnen bestaan dat alle karpers van onder de tien kilo overgeleverd zouden worden aan de beroepsvissers. Uiteraard klopt dit niet. Waar het omgaat is dat het convenant zich richt op de beroepsvissers op open watersystemen die het Volledige Visrecht hebben. Zij mogen dus alle vissoorten of deze nu groot of klein zijn dus meenemen en verkopen. Dat betekent dat de door Hengelsportverenigingen uitgezette en betaalde spiegelkarpers dus door het beroep mogen worden gevangen en verkocht. Daarnaast blijkt dat beroepsvissers grote schubkarpers – en we hebben het hier echt over veertigplussers – ook meenemen en verkopen (aan bijvoorbeeld fabrieken voor vismeel/kattenvoer ect.). Een gruwel voor de karpervisser. Uit onderzoek blijkt dat de karperstanden heel snel achteruitgaan nu veel grote karpers worden benut. De BVK heeft gemeend het gesprek met deze beroepsvissers aan te gaan om te kijken of we elkaar ergens kunnen vinden. Dat blijkt dus mogelijk! De Combinatie van Beroepsvissers zijn bereid om af te zien van het benutten van spiegelkarpers ongeacht de grootte en van schubkarpers die groter zijn dan tien kilo. Er zijn beroepsvissers die hebben aangegeven helemaal geen karper meer te willen benutten. Dus door initiatief van de BVK en dus door het gesprek aan te gaan, is er weldegelijk wat mogelijk.
Om een beter draagvlak te creëren en omdat De KSN een nieuw Spiegelkarperproject lanceert op de grote rivieren (juist daar beroepsvissers karpers mogen benutten), leek het ons verstandig om De KSN hierbij te betrekken. Zoals een ieder in het desbetreffende voorwoord heeft kunnen lezen, gooit het bestuur van De KSN bij monde van de voorzitter de deur dicht. De illusie dat het uitkopen van het beroep de enige oplossing is, is een utopie welke nog jaren op zich laat wachten omdat Sportvisserij Nederland niet de financiën heeft en de overheid niet wil bijspringen, nog los van het feit of beroepsvissers mee willen werken. Ondertussen verdwijnen meer en meer prachtige spiegels en grote schubkarpers. Dat kan niet de bedoeling zijn. Wat mij betreft is wachten dus geen optie.
Desondanks zal het bestuur van de BVK trachten weer in gesprek te gaan met het bestuur van De KSN. Wellicht dat de lucht geklaard kan worden en dat discussies worden gevoerd op inhoudelijke gronden en juiste feiten. Niet op aannames of op onjuistheden.
